Er gebeurt genoeg en er wordt al genoeg geschreven

Een van de overwegingen die ik heb bij de start van een blog is: laten we uitwisselen. Idee├źn, gedachten, slimme plannen bij moeilijke vraagstukken. En ik heb genoeg herrie in mijn hoofd die ook wel eens een weg wil vinden om iets bij te dragen dan alleen de herrie in mijn hoofd.

Maar ja, toe stuitte ik op wat statistische gegeven, namelijk hoewel mensen een blog hebben, hoeveel letters er dagelijks het internet over gaat etc etc. Wat draagt mijn geschrijf daar nog verder aan toe? En dan stopt het proces dus weer.

Ondertussen is de wereld nog meer in beweging. Jemig, wat een beweging. Veel lawaai en geschreeuw vooral. Weer denk ik: daar moet wat tegen terug gezegd worden. O wonder, is er De Correspondent. Jonge mensen die iets terug zeggen. Dagelijks. Interessant, prikkelend, confronterend soms. Om dat allemaal al te lezen op een dag, naast de gewone meer en minder betaalde activiteiten, dat is nog niet zo eenvoudig. En dan stopt het proces maar weer.

Twee jaar verder. Wat is er met mijn intentie gebeurt?

  1. ik laat andere mensen nog schrijven en lees en volg met heel veel plezier;
  2. ik broed en broed en broed. Wat wordt mijn vorm om meer en anders bij te dragen dan wat ik met mijn werk probeer te doen?
  3. weer de vraag: is een blog mijn middel? Als we schrijven schrijven we altijd ook voor onszelf. Dat kon ik dus loslaten, dat die gedachte geen belemmering meer hoeft te zijn.
  4. Praktisch verdiep ik mij verder in de techniek.

One day…..